پدر پاهايش را در چمدان می چيند

شبيه خود فراموشی در تيترهای باطله

حمام باد ميگيرد..

گلدانها از پستان مادر شير می جوند

او سرطان آکواريوم را می فهمد

من

دندان شانه ها را ميشمارم

و گيس پنجره را می کشم

گاهی زبانم را به پرنده ی پشت پرده تعارف می کنم

گاهی اتاق را به بيمارستان می برم

اتاق افسرده قابها را بغل کنان

                                          تا

                                              حال

                                                       هيس می کشد

که در تابلوهای آويزان تثبيت...

مصرف انگشت هايم با هيچ قيدی نمی رسد به کسی که

آنقدر دست دارد که خدا را هم...

 

می افتم

دراز   روی گسل های تن او

دندان می جوم

کنار هم در قاب کهنه

نوادگان ما سرطان آکواريوم  را فهميده بودند

 

 

بر می گردم!

عقربه ها را می شکنم ... تقويم ها را پاره

اتاق عصبی در

چمدانی از باروت

روی پستان مادر لگد خورده بود

اين را ديوارها نمی دانند!

                               اما لبهای يا‌ئسه ی من

                                                                 درد

                                                                        می کشم

    

 

 

/ 13 نظر / 23 بازدید
نمایش نظرات قبلی
تیرداد

سلام ليدا تبيانی عزيز ... کار در خور توجهی بود و فکر می کنم با خواندن شعر های بيشتری از شما بتوانم ... بهتر نظر بدهم ... با احترام : تيرداد راد

hamid sohrabi

سلام. پارسال در جلسه نقد کتاب تان در دانشگاه مان ديدمتان. البته آن موقع سرم به کار خ.دم بود. حالا کمی چيز می نويسم.اما شايد ارتباط عمودی را در شعرهاتان کمرنگ ديده ام... نمی دانم.

خون

همزاد پنداری نمی کنم ... اما زيبايی اش را درک می کنم ... و دوستش دارم ... اميدوارم گريه نکنيد ديگر

خرس

سلام و عرض ادب/

سندباد نجفی

سلام بسيار لذت بردم عالی بود .اگر ديدگاهتان را عقلی تر کنيد يعنی به مثابه کسی شعر بگوييد که ايده های انديشه ورزانه هم در ديدگاه او وجود دارد عالی تر می شود البته اين بدان معنا نيست که شما انديشه ورزی نمی کنيد از توجه بيشتر گفتم وگرنه خود به خوبی دلايل جاودانگی غولهای شعر را ميدانيد*حکمت شاعرانه*

احسان

سلام.....بابا شاعر........من که از اين شعرها چيزی سر در نمی يارم.شاد باشی

hamid sohrabi

سلام و تشکر که سر زديد.احتمالا به روزم! سر بزنيد باز!

زردشت

درود چند سالی در يک دانشگاه درس می خوندم که يک خانم روان شناس قرار بود روی يک غزل روان شناختی کار کند نمی دونم بد قول بود يا کم حافظه آخه روانشناس بود دست خودش نبود به من سر بزن

kami

ajab shere bahalie