پدر پاهايش را در چمدان می چيند

شبيه خود فراموشی در تيترهای باطله

حمام باد ميگيرد..

گلدانها از پستان مادر شير می جوند

او سرطان آکواريوم را می فهمد

من

دندان شانه ها را ميشمارم

و گيس پنجره را می کشم

گاهی زبانم را به پرنده ی پشت پرده تعارف می کنم

گاهی اتاق را به بيمارستان می برم

اتاق افسرده قابها را بغل کنان

                                          تا

                                              حال

                                                       هيس می کشد

که در تابلوهای آويزان تثبيت...

مصرف انگشت هايم با هيچ قيدی نمی رسد به کسی که

آنقدر دست دارد که خدا را هم...

 

می افتم

دراز   روی گسل های تن او

دندان می جوم

کنار هم در قاب کهنه

نوادگان ما سرطان آکواريوم  را فهميده بودند

 

 

بر می گردم!

عقربه ها را می شکنم ... تقويم ها را پاره

اتاق عصبی در

چمدانی از باروت

روی پستان مادر لگد خورده بود

اين را ديوارها نمی دانند!

                               اما لبهای يا‌ئسه ی من

                                                                 درد

                                                                        می کشم