پیاده رویِ ولیعصر، مردم کشدار
چنارهای بریده ، طبیعت انکار!
تو پرسه می زنی و اضطراب می گیری
برای رد شدن از خط کشی قدم بردار!
تو پرسه می زنی و موشها دراین فکرند
چگونه رد بشوند از شکافِ در دیوار
تئاتر شهر و نوستالژیِای بر دوشت
تمدنی که تو را نفی میکند هربار
تو بمب ساعتیِ چند قرنِ پی درپی؟
که منفجر شدنت، باز می شود تکرار...
اگر چه شهرِ تو از زندگی نمی ترسد
ولی تمام درختان بریده اند انگار
توبا مجسمه ها عکس تازه می گیری
توبا مجسمه ها پرسه در شبی کشدااااااار
سلام و شعری جدید...
یک زندگی، یک مرگ، یک خواب مه آلوده
رقصیدن ِ از درد، پیش ِ چشم ِ یک توده...
هم ذات پنداری و لرز ِ استخوانهایم
در یک جهان ِ با تفاوت های بیهوده
شکلک دراوردن برای فلسفه ... تاریخ
هووووراا کشیدن! بوووووووووووق ماشینهای فرسوده
بیرون زدن از خود و از خودهای اجباری
عاشق شدن! لجبازیِ با مرز و محدوده
...
گم نیستم هرچند در من برف می بارد
هرچند تا بوده همین بوده... همین بوده...
عمیق تر شده چشمی که زیر پایم گود
که سالخوردگی ات مه گرفته از پاییز
که پرت می شوم از خوابهای تو هرشب
جرقه می زنی و گریه می شوم یکریز...
بریده های لبم الکلی ِ در چشمت
تو زخمهای مرا لب به لب نمک خوردی
چقدر گریه شدم توی بغض آغوشت
چقدر گریه شدی در تنم ترک خوردی
کنار می کشم از پلک هات خوابم را
دوباره صندلی ات تَه نشین هذیانم
دلم گرفته ازین رقص های اجباری
که بسته پای مرا دست های بی جانم
توهمی که تو در من دوباره برگردی...
صدای سوت قطارت بایستد در من
تشنج تنم از غلظت جنون بر ریل
همیشه رقص تو در الکلی ِ راه آهن...
بریده ای! که بریزاندت تبر، آنقدر
که پرت می شوم از شاخه های لرزانت
شبیه خود که نه! شاید کلاغ غمگینی است
که پشت پنجره زل می زند به دندانت!
بچرخ دورِ خودت سالهای بدمستی
برقص با زنِ در روزهای تنهاییت
دهانِ تف شده بر صورتم نمی خندد
به قارقارِ درختان پیر هرجاییت
که رعشه های تو در باد را نمی فهمند
تو پا به پای درختان دویده ای تنها
بگیر دست مرا کودکانه در خوابت
بکش به چشم تَرَت باز، آستینم را...
شعری از قدیمی از مجموعه (وانمود تقارن)
و تو شبیه تمام پرنده ها پاییز
که می شود به تنم کوچ می کنی لبریز
از احتیاج تقارن دو هاله که درهم!
جرقه می زنی و گریه می شوی یکریز...
براده های مرا بوسه می کشد لبهات
بریده صفحه ی چشمت اگر چه حاصلخیز
ومن که گونه ی خود را بنفشه می کارم
ستاره می شمرم تا رسیدن پاییز
که آفتاب برهنه لمیده بر دیوار
که جفت گیری گلهای زرد ،روی میز...
«انگاره های فراموش شده از میان نمی روند و گرچه ما نمی توانیم هرگاه دلمان خواست آنها را حاضر کنیم اما به صورت نهفته درست در آستانه یاد حضور دارند و می توانند هر لحظه و حتی اغلب پس از سالها فراموشی ظاهری کاملا نمایان شوند»
یونگ:انسان و سمبولهایش
و اما یک شعر جدید...
افسردگی یعنی خیابان بی دویدن
آسانسوری که کش می آید از رسیدن
یعنی هماغوشی و گریه، عق زدن، شک
یعنی بدون عشق مانند عروسک...
زخمی که لای استخوانم مانده وحشی
مثل پلنگی خشمگین بالای نعشی....
عق می زنم ته مانده های هق هقت را
این ریسمان لعنتی هم عاشقت را...
اندوه این شبهای بی اندازه با من
کودک ولی در قالب اجباری زن!!
دارد تنفس می کند من را هوایت
هی می کشم سیگار با انگشتهایت
هی می دوم توی خیالی که نباشی
سر می خورم با هر دویدن روی کاشی!!
افسردگی دست هایت روی شانه
خط چین چشمی خواب آلوده میان...
مرده ها برای این می آیند که بروند.
ما برای سوگ.
پشت پرده، انتظار باران را
آه می کشم
حتی اگر تمام ابرها بالای سرم جمع شوند
باز سرزمینی نارسم.
ترک هایم چفت نمی شود.
از کجا آمده بودی
که هوای تنت
استوای زمین بود؟
پا به پای اینهمه درخت می دوم و زیر خواب
می زنم به رقص... روی بادهای شعله ور
عذاب می کشند بادبادکان بی نخ
از کدام دست می بُرند؟
توی آسمان بی پرنده بی جواب...
در توهمی که در کنار من تو ایستاده ای
بی خیال سالها سکوت...از گریز و اجتناب
: «هیچ وقت فاصله میان ما تمام می شود؟»
: «تو همیشه دور من تنیده ژرف...نه؟»
اضطراب....
....
من هنوز ریشه هام توی خاک کرم می خورد
گوش کن: جویده می شوند خاطرات، توی قاب
مرا به پنجره ای که ،نبسته چشمم را
ـ ببند و مثل پرنده بپر ازین رويآ
همیشه مثل کسی که نرفته از دیروز
همیشه مثل کسی که نمانده تا فردا
من از هجوم شک و حس بوسه می ترسم
ازین که در شب لخت تو، گم کنم خود را
دچار،ماهی قلب منست در چشمت
و فکر کن که چگونه ؟؟ بدون تو... تنها...
تنهايي يعني دستهاي من پرنده شود
دستهاي تو قفس
و باد
وزيدن را بياغازد
از چشم هايت
كه يك جفت پنجره قورت داده اند
چشمهايم را گشتند
لبهايم رانيز
پشت من پنهان شده بودي
خود را بالا كشيدم
پله
پله
پايين آمدم از خر شيطان
كه
ـ به جهنم ـ
رفته
تا براي روزهاي من در اتاق تو چاي دم كند
_ نفس كشيدن نمي خواهدـ
ريه هايم مملو ازبادبادكهاييست كه استخوان مي تركاند
زيادي دست برده بودم
توي انگشتهايت
زيادي پوست انداخته بودم
در نگنجيدن
توي خودم
دلتنگي يعني ساعت ديواري ميخ شود در تنت
و در پاهايت زني بيقراري كند
مردي از باتلاقهايش بگويد
تو از ماهي هايت
رودخانه كم آورده ام
رود
خانه مي خواهد
ريشه ها خاك...
سلام .و يک غزل قديمی از سال۸۱
(...)
چشم تو پر کرده نگاهم را ،سه نقطه
حرفی بزن چيزی ...همين حالا٬سه نقطه
هر روز با اين چشمهای سرد و مأيوس
خط می زنم ديدارها را با سه نقطه
يک بار ديگر شاعرم شو خالق من!
من را بِکِش واژه به واژه؛ تا سه نقطه
ـ اين شعر لبريزست از احساس نگفتن
حس" نمی خواهم بگويم"يا سه نقطه
اين شعر مال تو از اول.شاعرش تو!
بگذار تا خود را بميرم با ...