آنجا  که

ـ نه‌ ـ

ايستاده ام

زير پا ها پرت شديم های گذشته

در پلانهای متوالی

...

سقوط را بارها از شانه هايت آغازيدم

با انگشتهايی که هويتم بود!

روی پيشانی روزهای نيامده 

به

هيچکدام

انگشتها رو به من شليک شد

ايستادم چونان ريشه هايت در گلويم

باران از هر طرف ميباريد

برق ميزد

چشمهای کسی که حق با نديدنش بود

 من

انتظار هيچ دستی را تکان ندادم

و از پلکان ِ چوبیِ هيچ مردی

پيغام بوسه را

در هيچ ساعت مقدسی!

بسترم آکنده از اتفاقی شد  که

 بالا می آورد

 انگشتها را به سمت من

لبهايم گزاره ی تلخی 

که کودکی اش را

برگشت می خورد

روی چارچرخه های عصر

در خيابانهايی که لب به لب !

روزهای منفرد 

چيزی ازحماقت لبهای من به ياد نخواهند آورد

و «فراموشی» درد مشترکی ست که سلول هامان را

    تکثير می کند

«حق با کسيست که می بيند»  فروغ فرخزاد

اضطراب مدتی ست فکر می کند به من

زير خواب می زنم که ساعت تو از ترن...

فکر می کنم که لا اقل همان زنی هنوز

فکر ميکنم که اين منست در همان بدن

پس تجاوز تو در کدام سطرِ ناگهان؟

در کدام ايستگاه سايه های تن به تن؟

جيب هات، دست برده توی دست من و هی 

جيغ  می کشند روی صورت گذشته.. زن!

سرفه های نقطه چين و روز... نامه های... نه!

تيتر های باد کرده در تورم لجن

هيچ پرده ای مهم نبوده در تراژدی

اين که خون، تعارفت کند؛ تو تف شوی ؛ ترن

ـ روی مغز هيچ کس، به گريه ات بيفتیُ

ناگهان در آستانه ی يکی شدن...