"برای آنهمه روزهای نيامده"

نيستی!

در هيچ وقت اين همه لحظه...

در ميخکوب دهان پلک های بازمانده

از سالهای موريانه

تختخوابهای جراحی بوسه

بازی ام نده!!!

حافظه ی پنجره ها چيزی از حماقت لب های بسته 

 به خاطر نخواهدآورد

من از زمستانی می آيم که هيچ برفی هم اگر ببارد

آدم برفی خيابان مجاور روی پاهايم نمی ايستد...

و هيچ

ريخت

و پاشی

ژست” دوستش دارم“ تری را تحريک نخواهد کرد

من از آنهمه خوشبختی سيال

که در ذهن فاسد خيابان ته نشين شد

بادبادکی ناهمگون بيش

نيستم

نيستی

در آنهمه لحظه ی هيچ وقت

و هی فکر می کنم در رگهايم چيزی معطل است

هی موهايم را 

             رو به باد

شانه می کشم

با ناخن هايم 

روی بنفشه ها

کاش...

روسری ام را رو به باد

بالا  می آورد

تا دستم به به دهانم ...

ميخکوب شده ام!!! 

و غزلی از مجموعه وانمود تقارن
تمام طول راه با دیالوگی سپید
که باد از میان پلک هاش می وزید
تو در مسیر خاطره در احتضار خود
مرا به سمت بغض های کهنه می کشید
منی که مات مانده پشت پنجره که تو
بدون اعتنا گذشت ...رد شد و ندید
و چند سال بعد شاعری شبیه تو
به احترام پنجره رز سیاه چید...
 

سلام .یه غزل از مجموعه ی وانمود تقارن که فروردین 82
در انتشارات شروع به چاپ رسید.البته لازم به ذکره که این شعر با
شعر "ابیات محرمانه ی" دوست خوبم هادی خوانساری
توارد داشته که اینجا بهش اشاره می کنم

"بعدن سه بیت یکسره از صفحه محو شد"

ْابیات محرمانه که بی شک بهانه بودْ

و فکر کرد شعرهای زن فقط بهانه است
پرنده ی نگاه او حریص آشیانه است
هوای شرجی ِ حضور او،رطوبتِ خیال
همه نشان به آن نشان که عشق در میانه است
کمی قدم زد و سپس ادامه داد فکر را
رسید به سه نقطه ای که گفت:"محرمانه است“
رسید به سه نقطه و مچاله شد شبیه به
علا مت سوال! پرسشی که تازیانه است
و دود کرد روی لب مسیر اتفاق را
گریست گفت عشق...این چقدر احمقانه است"

سلام .یه غزل ازسال82

قلم کشید بوم را قلم بلد نبود
که چشمهات را چطور می شود سرود
حروف را به سبز مات روی بوم ریخت
و فرض کرد وسعتی براش بی حدود...
به جنگلی بزرگ از تخیل تو با
افق/پرنده /آفتاب/صخره /کوه/رود
ادامه داد سرزمینی از غزل کشید
نقاش شاعری که از تو پا گرفته بود

سلام و يک کار آزاد

از دنده ی  
چپ پا شدی
پا گرفتی در اتاق
در گوشهایم
دور گردنم
گردشهای به چپ
ـ چپ راست ـ
راست های ممنوع!!!
این پا
آن پا

نکن!!!
پاییز از همین پنجره آغاز میشود
از تابلویی که آویختی
در من
درختهای اسکیزوفرن
در من
ماهی های سرخی که غرق شدند.
آبی نیستم
آبان که شد از چشمهایت

بر

می گردم

دور گردنت
.......

پاهایت را پست کرده بودی!!!
 

سطرهای بزرگ باد می شوند راه
ـ می روندخطوط های ناگزیر آه
ـ  میکشند دو سایه ماهیان لخت نیز
ـ رودخانه ی مست را بغل کشیده ماه
محو باد گرفته گیس ابر را ومن
زیر پوست تو که برام تکیه گاه...
زیر پوست هم یکی شدیم ؛مست و لخت
نطفه نطفه به درد میرسیم با نگاه

اتفاق جوانه ی تو است در رگم
اتفاق تولد سپید در سیاه...

سلام و یک غزل از سالهای پیش

با حروف جیغ میکشد و رادیو
پخش میکند تو را میان راه رو
دستمال کاغذی مچاله میکند
چشمهای خواب آوری که خیس تو.
چند قرص روی میز...پیپ قهوه و
سایه ای نحیف میخکوب تابلو
او گذشته را به احتضار میکشد
بین عکسهای مه زده تلو ...تلو
...
رقص چشمهام روی خورده شیشه بعد
تکه تکه جمله میشوم "حیات نو"
تیتر کرده خودکشی شدم مداد را

با حروف جیغ می کشم!!!

برگشت خورده شانه های اضطرابمان

تقويم را گذشت ميکنم فقط بمان

باران گرفته باد زير پوستم چقدر

دندان جويد زخمهای لای استخوان

ديدی که هيچ بادبادکی شبيه من

ـ تنها تر از تو از کلاغهای داستان

ـ بالا نيامد از گلوی روزهای گس

فرياد ميچشيد با دوچشم بی زبان!

از بين رفته ام بايست آسمان بکش

ازبين رفته ام دو بال نيمه جان بکش

آتش بکش زبانه ام را تا هوای سرد

تنها تو نيستی که رفت ...باورم نکرد

انکار شانه هايمان با بوسه ته کشيد

ترسيده بود چشمم از کابوس (ته کشيد)

از خواب میپريم هر کدام ناگهان!

تقويم را گذشت کرده ام فقط...