بزرگراه ختم ميشود به ريزش سکوت در

ـخطوط پوستم چروک می خورد...کلاغهاتبر

ـبه دست باز خوانده اند دستهای نارس مرا

تمام شهر از توحرف می زنند ازلبم

ـاگر چه شير می جوند نطفه های گس...بلندگوشدم

جهان به استخوان من رسيده است خون من که هر

ـجزيره را به خاک  خود کشيده آسمان قرينه با

ـ تنم به رعدوبرق فکر می کنم...به جذرومد٬به سر

ـگذشت ماه٬ ماهيان٬ به آفتاب سالخورده از

ـ کوير٬ پل به آبشار می زنم؛خدای شعله ور!

:به ابرها بگو سياه تن کنند..من پراز شبم

کلاغها تمام من،تمام من تبر...تبر...

چه پابرهنه تنم کوچه را رقم می زد

بريده های مترسک ،مرا قدم می زد

وخواست عق بزنم دست چوبی اش را او

که داشت مزرعه را ريشه ريشه سم می زد...

دهان دهان، رگ من را کلاغها بردند

وباد لب به لب از اتفاق دم می زد

کجای اينهمه ديدن برای من کافيست؟

کدام پنجره را فاصله به هم می زد؟

جهان بومی من سايه روشنی از کيست؟

کدام دست تو را دورتر قلم می زد؟

زنانگی درختان...نمايش پاييز...

چنارهای بريده... تهوعی ممتد...

من از تمام بادها دست های تو را ميفهمم

وخوشبختی موسمی ام را...

تو با تمام پنجره ها به پاييزمی روی

ومن ،چشم هايم را به گنجشکهای پشت پنجره

تعارف ميکنم

به درختی که سالهاست باغچه ام را می جود

 و ريشه های تو در گلويم...

دندان کسی بخيه شده

بر لبم؛

تمام طول شب

انگشتهايت پا ميگيرند

روی عروسکهای اتاقم...

خميازه ای که کش می آيد

در ران هايم

تا ميز صبحانه...

تا پياده روی های عصر

تا رهگذرانی که در من باران تزريق می کنند

تنم شيهه ميکشد

دندان می جوم

سرگيجه ام را می نويسم

:

بيهوده عقربه می شماری

دنيا کوتاه می آيد

يا پای من

يا اين چنارها

_{تخته سنگ ها حروف کوهنورد بود}

_{سالهای سال ٬با سکوت وانمود}

_{ـ شد و يک قدم جلوتر از پرنده اش}

_{صخره  صخره   پرت٬ موريانه می سرود...}

_{روزهای گس ،دهان چرک مرده ٬ من!}

_{رد چشم تکه تکه بر لبی کبود.}

_{تخته سنگ ها مرا فشار ميدهند}

_{روی سطر پرتگاه پنجه ای عمود}

_{استخوان به استخوان رگ مرا بکش}

_{عشق احمقانه ام مرا ببوس ...رود}

_{ـخانه ازتنم بکش...دقيقه ها هزاره اند}

_{عشق احمقانه ام مرا ببوس...}

اين تمام من بيا مال تو احساس و تنم

هی بنوش از قهوه ی چشمم که فنجانت منم

لمس کن دستان سردم را و مستم کن سپس

من تمامت می شوم تو ابتدای رفتنم

پهن کن جسم مرا بر شانه های سردخاک

بوی تند شهوتی دارد گل پيراهنم

بردهای لذت ازين تسليم دردآور ولی

سعی بيهوده نکن ...ديريست جنس آهنم