سلام و يک کار قديمی
نگاه سرد و زمستانی دو تا آدم
عبور خيس صدا می رسد به تو کم کم
شبيه من شده ای بی تفاوت و مغرور
مرددی که چرا می روم نمی مانم...
من ادعا که ندارم ولی مگر ٬آقا
مقصرم که از اول به وهم دل دادم؟؟؟
که دسته دسته گل يخ برای سوگ تنم
هزار شمع به دور مزار چشمانم...
بيا ورق بزن از ابتدا مرا تا خود
جرقه ای بزن و بعد روی من نم نم
ـ ببار حجم خودت را کرانه ی ابری
بزن به صخره ی مواج شانه ام محکم!
سلام و يک کار قديمی
نگاه سرد و زمستانی دو تا آدم
عبور خيس صدا می رسد به تو کم کم
شبيه من شده ای بی تفاوت و مغرور
مرددی که چرا می روم نمی مانم...
من ادعا که ندارم ولی مگر ٬آقا
مقصرم که از اول به وهم دل دادم؟؟؟
که دسته دسته گل يخ برای سوگ تنم
هزار شمع به دور مزار چشمانم...
بيا ورق بزن از ابتدا مرا تا خود
جرقه ای بزن و بعد روی من نم نم
ـ ببار حجم خودت را کرانه ی ابری
بزن به صخره ی مواج شانه ام محکم!
سلام 
و تو شبيه تمام پرنده ها٬ پاييز
که ميشود به تنم کوچ می کنی؛ لبريز
ـ از احتياج تقارن٬ دو سايه که در هم
جرقه می زنی و گريه می شوی يکريز...
ـ براده های مرا بوسه می کشد لبهات
بريده صفحه ی چشمت اگر چه حاصلخيز
ومن که گونه ی خود را بنفشه می کارم
ستاره می شمرم تا رسيدن پاييز
که آفتاب برهنه، لميده بر ديوار
که جفت گيری گلهای زرد روی ميز...
سلام
و تو شبيه تمام پرنده ها٬ پاييز
که ميشود به تنم کوچ می کنی؛ لبريز
ـ از احتياج تقارن٬ دو سايه که در هم
جرقه می زنی و گريه می شوی يکريز...
ـ براده های مرا بوسه می کشد لبهات
بريده صفحه ی چشمت اگر چه حاصلخيز
ومن که گونه ی خود را بنفشه می کارم
ستاره می شمرم تا رسيدن پاييز
که آفتاب برهنه، لميده بر ديوار
که جفت گيری گلهای زرد روی ميز...
سلام و يک کار جديد
اين روزها زخمی قديمی بار آوردند
بغضی مداوم ياد من انگار آوردند
افسردگی می گيرم از يک مشت سرگيجه
از شانه هايی که فقط انکار آوردند...
دستان تاريکی که حلقه حلقه دودم کرد٬
آيا برايم جز طناب دار آوردند؟؟؟
اين ماهيان سرخ جای پای خوشبختی
درياچه ای از مرغ ماهيخوار آوردند!
اجرای ناهمگون لبها ٬شانه ها تن ها
تن تن ت تن تنهاييم را بار آوردند...
و تو شبيه تمام پرنده ها پاييز
که می شود به تنم کوچ می کنی لبريز
ـ از احتياج تقارن، دو سايه که در هم!
جرقه می زنی و گريه می شوی يکريز
براده های مرا بوسه می کشد لبهات
بريده صفحه ی چشمت ...اگر چه حاصلخيز
و من که گونه ی خود را بنفشه می کارم
ستاره ميشمرم تا رسيدن پاييز
که آفتاب برهنه لميده بر ديوار
که جفت گيری گلهای زرد روی ميز...
و بعد نقطه سر خط چشم من بگذار
و مطمئن شو صدايم نمی شود تکرار
که دست های تو در من گره نخواهد خورد
پياده روی بريده، فلش به چپ!ديوار!
از اين مسير مه آلوده سهم من گريه
تو دست از سر ترديد شانه ام بردار!
ميان من و خودت خط فاصله! ويرگول
سکوت...لحن پرانتز... جسارت اخطار!
تو در گيومه« مرا» منحصر به خود کردی
دچار ضابطه ی پر کشيدن از ديوار...
خوشبختی تاريک من سوءتفاهم بود
آن روزهای صورتی٬ بی شک توهم بود
ميخواستم پرتت شوم از غلظت بغضم
اما...برای من...مگر حق تقدم بود؟؟؟
می ايستم.سيگار را طی می کنم ؛باران
ـ انگشتهايم را به خود می...
ماه چندم بود؟
دی ،رد آدم برفی ام را ميکشيدم که
خوشبختی اش در زير بهمن در تداوم بود...
...
سرگيجه ام را گوش کن ؛سرگيجه را بنويس
لب های من کاغذ...
ببرش!
خون تجسم کن!
سلام .حالتون چطوره؟ ميهمان من باشيد با يه غزل ديگه از خودم .
به اعتقاد من درخت حرف می زند
پرنده شاعرست با دليل مستند!
و رود خانه موج ميکشد شبانه تا
که ماه را به پای بسترش بياورد!
چنان که باد دشت را؛که موج صخره را
بغل کشيده؛چشمهام ابر می شود...
و قطره قطره می وزد به سرزمين تو
دو تن ميان مه به بوسه شعله ميکشد.
...
پرنده ميشود به لانه فکر ميکنم
به چار فصل پوستم پناه می برد
تو هيچ وقت عاشق پرنده بوده ای؟؟؟
که گريه ات بگيرد از غروب...بهت رد
ـ شدن مچاله ات کند...
به اعتقاد من پرنده شاعرست...
سلام به دوستان.
وانمود تقارن
به چشمهام فکر کن که دود می شود
که بی خيال تو و هرچه بود می شود!
در آينه نشسته است و گريه می کند
فرشته ای که تابع حدود می شود...
منی که خط خطی و يخ زده منی که گنگ
منی که با جنازه وانمود می شود...
کدام پنجره در امتداد تو شکست؟
دو چشم زخمی از جنون کبود می شود
تقارن لب تو بر لبان سربی ام
و من که
بی خيال هر چه بود می شوم...